Ekmek fırınları, marketlerin çoğalması ile birlikte yok olmaya
yüz tutan bir anı haline geldi. Evin küçük çocuğu olanlar, özellikle hafta
sonlarında uykudan uyandırılıp, fırına gönderilirdi. Sabah kahvaltısının
vazgeçilmezi olan sıcak ekmek, mahallenin fırınından alınırdı. Mayalı hamur ve
çıtır ekmeğin kokusu birbirine karışır, sabah iştahını ikiye katlardı. Odun
ateşinde pişen ekmekler, hamurlaşmaması için önce kağıda sarılır, ardından ağzı
açık bir poşete konularak evin yolu tutulurdu. Fırın ile ev arasındaki yolun
uzunluğuna göre de ekmeğin bir bölümü adrese teslim edilmeden önce mideye
inerdi. Bugün, odun ateşinde pişen ekmeği, en sıcak haliyle alabileceğimiz
mahalle fırınlarının sayısı bir elin parmağını geçmez. Fırınlar da, bizler de
değişime ayak uydurduk. Ancak bu geleneğin modernize edildiği mekanlar
bulabilmek mümkün.